Muziektheater en dans over de kracht van lichamelijke herinnering
Ik weet nog hoe we aten. Tegenover elkaar aan tafel. We spraken over vroeger. Nee, de buren. Geloof ik. Zitten op je billen, zei ze. Rug recht. De muziek stond luid. Of. Nee. We aten. We zaten aan tafel. Ze zei niks. Er was geen geluid. Ik herinner, dus ik ben: onze herinneringen maken ons tot wie
we zijn. Maar we weten ook dat ons geheugen feilbaar is en sommige herinneringen raken diep verstopt.

In SPIERGEHEUGEN verkennen KASSETT en DansBlok de herinnering. Een vrouw die zich voornam nooit meer iets te vergeten verzandt op één detail toch in de mist van het geheugen. Langzaam neemt het lijf, belichaamd door twee dansers, het geheugen over. Gedreven door stuwende mechanische, maar haperende beats, komen flarden van herinnering terug. SPIERGEHEUGEN

Musical theater and dance on the power of bodily memory
I remember how we ate. Facing each other at the table. We talked about the old days. No, the neighbors. I believe. Sitting on your buttocks, she said. Back straight. The music was loud. Or.
No. We were eating. We were sitting at the table. She didn’t say anything. There was no sound.
I remember, therefore I am: our memories make us who we are. But we also know that our memory is fallible and some memories become deeply hidden.

In SPIERGEHEUGEN, KASSETT and DansBlok explore memory. A woman who resolved never again to forget anything gets bogged down in the fog of memory on one detail anyway. Slowly the body, embodied by two dancers, takes over the memory. Driven by driving mechanical but faltering beats, fragments of memory return. TIRED MEMORY takes you into the power of bodily memory.

Spiergeheugen – DansBlok en KASSETT